کجایی بی معرفت

    مشغول آب و جاروی کوچه زندگیت ؟

    برای عبور کدام رهگذر ؟

    من که دیوانه ترین بودم برایت

    اینجا در اطاق تنهای تنهایی هایم نشسته ام

   چشم به راه رسیدن صدایی از تو     

   بی خیال!

    مریم کنار کوچه باغ زندگیت تنها رهگذری بود

    که غزل های حافظ را دستخوش شیطنت های باد می کرد

    بگذار غزل آخر مریم را برای باد دیوانه بخوانم

    شاید روزی میهمان بستر سپید خیالت شود

    شاید روزی  ...